Како настанале имињата на градовите на поранешна Југославија. Постојат многу легенди и чудни објаснувања



ИЗВОР: ВО ЦЕНТАР

Како настанале имињата на главните градови на поранешна Југославија. Љубљана, Загреб, Сараево, Белград, Подгорица, Скопје, се главни градови на независни европски држави, поранешни членки на Социјалистичка Федеративна Република Југославија – СФРЈ. Денес ќе се занимаваме со интересни факти поврзани со потеклото на нивните имиња.

Сараево

Името на главниот град на Босна и Херцеговина, според легендата, потекнува од монетата Сарај Оваси, што значи двор и поле околу дворот. Сараево понекогаш се нарекува Шехер, име што на градот му го дал неговиот основач Иса-бег Ишаковиќ. Сараево го нарекуваат Дамаск на север, а Евреите Сефарди го нарекуваат мал Ерусалим

Турското име за Сараево е Сарај-Босна, но во една од најстарите босански вакуфнами, во таа на Мустај-бег Скендерпашиќ од 1517 година, Сараево се нарекува и Сарај-оваси или буквално преведено: Сараевско поле.

Љубљана

Историчарите не се согласуваат кога станува збор за потеклото на името Љубљана. Изворот, тврдат некои експерти, треба да се бара во зборот љубљена (сакана), други веруваат дека тоа е старото божество Лабурус, а трети тврдат дека зборот потекнувал од латинскиот израз за реката што поплавува, алувиана. Некои мислат дека името доаѓа од германскиот Лаубах – млак поток. Под денешното име, Љубљана се споменува во 1144 година (како Лајбах) и 1146 година (Лувигана). Во 1220 година доби статус на град.

Белград

Сингидунум, Сингидон, Алба Грека, Бели град, Белград, се само некои од претходните имиња за главниот град на Србија.

Србите го населувале во седмиот век и го нарекле Белиот град. Името како такво се споменува во византиските анали на царот Лав V од Јерменин (813 – 820) заедно со имињата Сингидон и Алба Грека. Така го викале Византијците, а ги користеле и имињата Белаградон и Белеградон. Славјанското име Белград за прв пат се споменува во пишан документ на 16 април 878 година, во писмо од папата Јован VIII до бугарскиот кнез Борис.

Загреб

Според легендата што се пренесува од генерација на генерација, главниот град на Хрватска го доби името по глагол, изречен во невообичаена ситуација. Имено, стариот бан, кој бил уморен и жеден, и издаде наредба на една девојка по име Манда да му донесе вода од изворот. Мандо, душо, ЗАГРАБИ, тоа беа неговите познати зборови. Името Загреб потекнува од глаголот заграби, а по девојката од митот, изворот на плоштадот Бан Јелачиќ, кој им служеше на загрепчаните за водоснабдување, го доби името Мандушевац.

Скопје

Скопје датира уште од пред-античкиот период. Овој град имал стратешко значење во античкиот период, кога бил познат како Скупи. Ископувањата од стариот град Скупи се наоѓаат во областа Зајчев рид над спојувањето на реката Лепенец во Вардар или денешното село Злокуќани. Скупи бил главен град на тогашната Дарданија. Во византиските документи, градот Скопје се нарекувал Скопија. Словените користеле повеќе имиња, Скопие, Скопје итн. Во 1392 година, градот бил освоен од Турците и го добил името Ускупу (Ускуп).

Подгорица

Името Подгорица првпат се споменува во 1326 година, кога започнал развојот на градот. Во 1455 година, Турците го освоиле Медун, моќна тврдина, а во 1474 година, Подгорица. Започнува четиривековното турско владеење. На местото каде Рибница се влева во Морача, на темелите на средновековниот град Рибница, Турците изградиле утврдување во кое било формирано населено место, денешна Стара Варош.